معرفی فیلم: چاقو در آب
Knife in Water
کارگردان: رومن پولانسكي
زمان: 94 دقیقه
لهستان 1962
*********************
زوجي كه براي گذارند تعطيلات به درياچه اي ميروند در بين راه به طور اتفاقي و ناخواسته با جواني همسفر مي شوند. اينجاست كه درياچه جايگاه تقابل شخصيت ها مي شود ...
*********************
معرفی فیلم: انزجار
Repulsion
بازیگران: كاترين دنوو
کارگردان: رومن پولانسكي
زمان: 104دقیقه
انگليس 1965
********************
كارول دختري است كه در يك آرايشگاه كار مي كند او از لحاظ روحي دختر آشفته و پريشان است و نسبت به مردان احساس بدي دارد حتي با پسري كه شديدا به او علاقه دارد نمي تواند ارتباط برقرار كند. مدتي را در خانه ي خواهرش در تنهايي مي گذراند ولي اين تنهايي او را دچار فشار هاي شديد رواني مي كند و بطوري كه در روياهايش مورد تجاوز قرار مي گيرد اين آشفتگي در زندگي روزمره اش وارد مي شود و موجبات ارتكاب قتلهايي را به همراه مي آورد. قتلهايي كه براي رهايي خود از دست متجاوزان انجام مي دهد.
********************
تجربه ي تماشاي مجدد دو فيلم از پولانسكي آن هم با اختلاف كمتر از 24 ساعت تجربه لذت بخشي بود كه در تعطيلات آخر هفته حاصل شد. اين جشنواره ي دو فيلمه با "چاقو در آب" آغاز شد؛ به شخصه به اين فيلم علاقه ي شديدي دارم اينكه بتوان فقط با سه بازيگر و بكار گيري لوكيشن هايي با تنوع نه چندان زياد و داستاني بسيار ساده تماشاگر را اين چنين مجذوب خود كند فقط ازعهده ي كارگرداني توانا همچون پولانسكي بر مي آيد. فيلمي كه به عنوان اولين فيلم بلند يك كارگردان ارائه مي شود و در كمال شايستگي نامزدي اسكار را هم يدك مي كشد. از چاقو در اب بسيار سخن گفته شده است و آنچه اين روزها هم در كلاس هاي سينمايي درباره ي اين فيلم مي گويند در مورد بكارگيري نما ها و هدايت صحيح بازيگران براي القاي مفاهيم فيلم است.در مراسم اختتاميه فيلمي را انتخاب كرديم كه سه سال بعد از شاهكار نخستين پولانسكي ساخته شده بود، "انزجار" كه به اسمهايي چون نفرت، تنفر و كراهت هم در بين سينما دوستان مشهور است.اين فيلم در عالم سينما يا بهتر بگويم در جمع سينما دوستان بخاطر بازي فوق العاده ي بازيگر توانايش شهرت دارد. "كاترين دنوو" افسانه اي كه دپارديو درباره ي او مي گويد: "كاترين همان مردي است كه من دوست داشتم بجاي او بودم" بي شك همين چهره ي سرد و بي روح دنوو است كه بخش عظمي از بار حسي فيلم را به دوش مي كشد توانايي دنوو در فاصله گرفتن از تماشاگر مثل همان چيزي كه در بل دوژور بونوئل ارائه كرد در اين فيلم هم موثر واقع مي شود. اين عدم آميزش كاراكتر گرفتار در بحران، با تماشاگر سبب شكل گرفتن دنيايي متفاوت و ترسناك در فيلم مي شود. دنيايي كه تماشاگر بر حزر داشته از تجربه ي آن را تا به انتها مجذوب و درگير خود مي كند. هر چند استاد تماشاگر خود را در گمراهي قرار داده است بگونه اي كه تا به نيمه اي از فيلم هيچ نشانه اي از سينما ي وحشت را در فيلم خود وارد نمي كند گويي با فيلمي روانكاوانه سر كار داريم ولي پولانسكي اين وحشت روانكاوانه را به ارامي و به تدريج به ساختار روايي اثرش وارد مي كند. حال شما هستيد با يك كاراكتر بدون پيشينه و با ذهنيتي هيولا ساز و شايد هيولا پرور و تجربه اي كه مدتها ذهنتان را مشغول مي كند، اينكه در اوهام خود مورد تجاوز قرار بگيريد. تجربه اي تلخ كه دنوو گذرانده نه شما !
